Arabskie wyrażenie "ar-raqs ash-sharqi" można przetłumaczyć jako "taniec orientalny", tak nazywają Arabowie taniec, który Europejczycy znają pod nazwą taniec brzucha lub taniec arabski. Pojęcie to nie obejmuje jednego rodzaju tańca, ale wiele różnych stylów tanecznych występujących w krajach Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej. Najbardziej znane i najpopularniejsze gatunki to: baladi, gawazee, styl kabaretowy, khaligi, hagalla, raks al shamadan, malaya leff, shikhatt, raks al assaya.
W dzisiejszych czasach powstają także nowe kierunki, które łączą  taniec orientalny z tańcami różnych innych kultur. Powstało już więc: arabic flamenco, salsa oriental, samba oriental, jazz oriental, afro oriental.

Jak powstał taniec orientalny?

  Początki tańca orientalnego owiane są tajemnicą, narodził się wtedy gdy powstawały pierwsze cywilizacje w krajach Bliskiego Wschodu i Morza Śródziemnego. Z tamtych czasów pozostało niewiele świadectw, oprócz nielicznych pism zawierających wzmianki na temat tańca oraz rzeżb i malowideł przedstawiających tancerzy i tancerki. Jedno jest pewne taniec orientalny należy do najstarszych tańców świata.

  Jak już wspomniałam taniec orientalny narodził się w krajach Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej. Każda z rozlicznych krain składająca się na ten wielki obszar miał oczywiście swój styl, ale również z różnych okazji wykonywano różne rodzaje tańca.

  Na temat dokładnego pochodzenia tańca orientalnego jest wiele teorii. Jedna z nich wywodzi taniec orientalny od pogańskich kultów wielkiej bogini płodności, która w krainach starożytnego świata występowała pod różnymi nazwami: Isztar, Innana, Asztarte, Afrodyta lub Bastet. Podczas uroczystości ku jej czci kobiety tańczyły prosząc swoją boginię o łaski, szczególnie o łaski urodzaju.

  Tańczono nie tylko podczas obrzędów religijnych, ale także z okazji uroczystości świeckich jak wesela, narodziny dziecka i spotkania rodzinne. W bogatych domach podczas uczt tancerki umilały gościom zabawę. Dobre tancerki ceniono wysoko i były obok występów muzyków główną rozrywką kulturalną w tamtych czasach.
Z biegiem lat wytworzyła się specjalna grupa wysokiej klasy artystek zwanych awalim. Zajmowały się one nie tylko tańcem, ale także muzyką i recytowaniem poezji. Jako, że obcy mężczyźni mieli zakaz wstępu do haremów, awalim jako wykształcone kobiety zajmowały się także wychowywaniem młodych dziewcząt w haremach.

  Awalim tańczyły przede wszstkim dla ludzi bogatych w ich domach. Dla ludzi biedniejszych występowały na wolnym powietrzu tancerki zwane gawazee. Gawazee jest nazwą plemienia żyjącego do dzisiaj w południowym Egipcie. Kobiety gawazee zarabiały na życie tańcząc. Od innych kobiet egipskich wyróżniały się strojem, który był bardziej uwodzicielski i prowokujący.

  Taniec sakralny i świecki przenikał się na wzajem, był przekazywany z pokolenia na pokolenie i tak taniec orientalny dotrwał do dziś.

Jak taniec orientalny zdobył popularność w krajach Zachodu?

  Informacje na temat tańca orientalnego oraz nieliczne tancerki zawsze docierały do Europy, jednak momentem przełomowym był rok 1893, w którym odbyła się wystawa światowa w Chicago dla uczczenia 400 rocznicy odkrycia Ameryki przez Kolumba. Wśród wielu innych atrakcji były także tancerki i tancerze z krajów Ameryki Północnej i Bliskiego Wschodu. Ich występy odbywały się w specjalnie do tego celu przeznaczonym obiekcie w towarzystwie wielbłądów i zaklinaczy węży. Wydarzenie to zdobyło dużą popularność i było szeroko komentowane. Tak to drogą okrężną z Afryki przez Amerykę dotarła do Europy sława tańca orientalnego.

Czym charakteryzuje się taniec orientalny?

  Taniec orientalny tradycyjnie jest tańcem solowym wykonywanym przez kobietę, chociaż zdarza się, że tańczą go także mężczyżni. Charakteryzuje się dynamicznymi ruchami bioder i falującymi ruchami tułowia i rąk. Jest związany silnie z muzyką, a szczególnie rytmem. Rytm w muzyce arabskiej bywa często zróżnicowany i zmienny, a zadaniem tancerki jest go odzwierciedlić. W zależności od muzyki ruchy mogą być energiczne i szybkie lub falujące, łagodne i pełne gracji. W tańcu orientalny można zauważyć elementy wspólne z tancami hinduskimi, afrykańskimi i flamenco.

Taniec orientalny można tańczyć w każdym wieku. Rozwija grację i koordynację ruchów. Wzmacnia mięśnie nóg, miednicy i brzucha. Regularnie ćwiczony poprawia kondycję. Naukowo udowodniono, że podczas tańca wytwarzają się w mózgu endorfiny, które relaksują i wprawiają w dobre samopoczucie.